Γράφει η Ειρήνη Σωτηρίου
Δημοσιογράφος, Διοικητικό Στέλεχος, Διεθνολόγος
Μεταπτυχιακό δίπλωμα σε Διεθνείς Σχέσεις & Στρατηγικές Σπουδές
Η αναζήτηση της αλήθειας και η αίσθηση καταγραφής της ιστορίας την στιγμή που διαδραματίζονται τα γεγονότα είναι παράγοντες, που καθιστούν την δημοσιογραφία μια μαγευτική διαδρομή. Όμως, το «άλας της δημοσιογραφίας», η είδηση παρέμεινε εγκλωβισμένη σε στεγανά, ενώ τίθονταν σε διωγμό οι κυνηγοί της στο παρελθόν και όχι μόνο, όταν η ελευθερία του τύπου ήταν όνειρο, παρά πραγματικότητα. Με αφορμή τον εορτασμό της Ελευθερίας του Τύπου (3η Μαΐου), που καθιερώθηκε το 1993, μετά από πρόταση της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, σκέψεις για το παρόν και το μέλλον του τύπου ξετυλίγονται.
Η ελευθερία του τύπου, συνταγματικά κατοχυρωμένη με το άρθρο 14, απαγορεύει κάθε είδους λογοκρισία, ενώ προβλέπει ρητά με κατηγορηματικό τρόπο τις περιπτώσεις-εξαιρέσεις, μόνο κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας, που είναι δυνατόν να υπάρξει κατάσχεση εφημερίδων και άλλων εντύπων. Αναφορές υπήρχαν και στο παρελθόν, όπως στο άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. «Η άσκηση του δικαιώματος της πληροφόρησης, με σεβασμό στις αρχές της ελευθερίας και τον καλόπιστο διάλογο» αναφέρονται στο Προοίμιο του Καταστατικού της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθήνας, ενώ στο άρθρο 2 σημειώνεται ότι «η αποφασιστική και με όλα τα νόμιμα αγωνιστικά μέσα προάσπιση της ελευθεροτυπίας από κάθε επιβουλή» αποτελεί σκοπό των μελών της. Εξάλλου, κοινή διαπίστωση αποτελεί ότι ο τύπος αποτελεί ένα από τα βασικά θεμέλια της δημοκρατίας και της ειρήνης.