Ακούμε τις τελευταίες ημέρες ότι η «λαϊκή» Δεξιά επιτίθεται κατά της κυβέρνησης για την οικονομική πολιτική. Μαζί, λέει, είναι και το «λαϊκό» ή «πατριωτικό» ή «παπανδρεϊκό» ΠΑΣΟΚ που ασκεί σφοδρή κριτική με την πρώτη ευκαιρία για σειρά θεμάτων κυρίως οικονομικής φύσεως.
Και σα να μην έφταναν όλοι αυτοί έρχεται και η «λαϊκή» Αριστερά, οι έτσι κι αλλιώς «λαϊκοί» Ανεξάρτητοι Έλληνες και πάει λέγοντας.
Όλοι τους ομνύουν στο όνομα του ελληνικού λαού, δηλαδή των ψηφοφόρων. Ενίοτε εμφανίζονται πιο πατριώτες από τους υπόλοιπους οι οποίοι είναι τεχνοκράτες, χαρτογιακάδες, άκαρδοι, ανθέλληνες, σκληροί, όργανα της τρόικας και μια σειρά από άλλους χαρακτηρισμούς πολύ πιο «σεξουαλικούς». Η πλάκα είναι ότι πολλοί από αυτούς που κάνουν σήμερα κριτική επί παντός του επιστητού έχουν ασκήσει εξουσία στο παρελθόν.
Για παράδειγμα, ο Νικήτας Κακλαμάνης. Περιμένει ακόμη, όπως είπε να του απαντήσει ο Στουρνάρας για τους φόρους. Μα αυτός ως υπουργός Υγείας δεν συνέβαλε ή τουλάχιστον δεν ευθύνεται για το μεγάλο φαγοπότι; Για να μην πούμε για το χάλι που παρέδωσε στο δήμο της Αθήνας.
Ο Γιώργος Ντόλιος, που τάχθηκε υπέρ της πρόταση ΣΥΡΙΖΑ για τους πλειστηριασμούς, δεν ήταν υφυπουργός, δεν άσκησε εξουσία, δεν ήταν «κολλητός» του Γιωργάκη;
