Γράφει ο Βασίλης Πάικος
Δημοσιογραφος
Ναι, είναι αλήθεια. Όταν οι πολίτες ερωτώνται από τους δημοσκόπους για τη μορφή διακυβέρνησης που θα επέλεγαν, καταθέτουν την προτίμησή τους σε οικουμενικού χαρακτήρα κυβερνητικές λύσεις. Σε λύσεις του τύπου «όλοι μαζί». Όχι μόνο τώρα, πάντα. Σε δύσκολες και σε ευκολότερες στιγμές, πάντα. Ή, εναλλακτικά, σε κυβερνήσεις «μεγάλου συνασπισμού».
Πρόκειται για επιλογή αυθόρμητη σίγουρα, συναισθηματικού χαρακτήρα πιθανότατα, ελάχιστα πάντως πολιτική. Με την έννοια ότι μένει στην επιφάνεια των πραγμάτων. Δίχως να υπεισέρχεται στο τι θα σήμαινε στην πράξη. Και πού θα οδηγούσε...
Πρόκειται, ασφαλώς, για τη θεμελιωμένη πεποίθηση ότι δυο ή περισσότεροι μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα από έναν. Κάτι που, φυσικά, ισχύει γενικώς. Όχι όμως στην πολιτική. Τουλάχιστον όχι συνήθως και, σίγουρα, όχι πάντα. Δεδομένου ότι στην πολιτική έχουμε να κάνουμε με πολιτικές γραμμές, με προγράμματα, με ιστορικές διαδρομές, ακόμη και με κοσμοθεωρίες, ολότελα διαφορετικές μεταξύ τους. Όπως, καλή ώρα, εδώ σ΄ εμάς, σήμερα. Προκειμένου για τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της χώρας. Οπότε, αν επιχειρούσαν να συγκυβερνήσουν, και εάν συμπεριφέρονταν με πολιτική εντιμότητα αμοιβαίως, το αποτέλεσμα θα ήταν να περιοριστούν στα στοιχειώδη. Σε ένα minimum πρόγραμμα κοινής αποδοχής, που δεν θα τους έδινε περιθώρια τολμηρών (ίσως ούτε καν άτολμων) παρεμβάσεων στους σημαντικότερους τομείς της δημόσιας ζωής. Που πάει να πει ότι θα προέκυπτε στην πράξη ένα άκρως συντηρητικό διαχειριστικό αποτέλεσμα, επί της ουσίας βαθιά απολίτικο. Τη στιγμή που οι ανάγκες της χώρας απαιτούν βαθύτατες τομές, με φαντασία και με τόλμη, προπάντων με τόλμη.