Γράφει ο Βασίλης Πάικος
Δημοσιογράφος
Όσοι σπεύδουν να ξεδιπλώσουν σενάρια για το μέλλον της Τουρκίας, μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, απλώς βιάζονται. Βιάζονται πολύ. Ακόμη περισσότερο αν οι επί χάρτου «σχεδιασμοί» τους ενέχουν χαρακτηριστικά βεβαιότητας. Εκείνοι δε που στοιχηματίζουν πως όλα τούτα δεν ήταν παρά καλοστημένο (ή, αν προτιμάτε, κακοστημένο) παιχνίδι του Ερντογάν, προκειμένου να πετύχει ποιος ξέρει τι, θα πρέπει να το κοιτάξουν το ζήτημα. Ίσως πρόκειται για τους ίδιους που έπαιρναν όρκο πως τους Δίδυμους Πύργους τους έστησαν οι αμερικάνοι, μπορεί και οι Εβραίοι.
Το μόνο βέβαιο αυτή την ώρα είναι πως ο Ερντογάν και η –όποια- Δημοκρατία του, σώθηκαν προπάντων από κείνους που είχαν, ως τώρα, κυνηγηθεί ανηλεώς. Από τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρώτα-πρώτα που, στο σύνολό τους, αποδοκίμασαν από την πρώτη στιγμή το πραξικόπημα. Τα ίδια κόμματα που έχουν δει τα γραφεία τους να σφραγίζονται ή και να καίγονται. Και που οι δραστηριότητές τους τελούν, εδώ και χρόνια, υπό ασφυκτικούς περιορισμούς. Είναι μάλιστα εντυπωσιακό ότι ο πρώτος πολιτικός αρχηγός που εκφράστηκε δημόσια κατά του κινήματος, είναι εκείνος του φιλοκουρδικού κόμματος. Των βουλευτών του οποίου, μόλις προσφάτως, ο τούρκος ηγέτης έχει νομοθετήσει την δυνατότητα έκπτωσης από το αξίωμά τους. Αλλά κι από τα μέσα ενημέρωσης, τους λειτουργούς των οποίων το καθεστώς διώκει, φυλακίζει, φιμώνει. Και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μόνιμο στόχο του Ερντογάν. Η λειτουργία των οποίων τελεί υπό διαρκή απειλή. Από μερίδα του λαού τέλος, του ίδιου λαού τον οποίον τα όργανα του καθεστώτος, έχουν επανειλημμένως μακελέψει στην πλατεία Ταξίμ της Πόλης, και όχι μόνο.
